نمیدانم چرا به فکر نوشتن از دوستم میافتم لرزش به تنم  می افته شاید گرمای حس کردن اون باعث میشه که سرما رخت ببنده . امروز پیشش بودم خیلی حرف زدیم از  کمک هاش تشکر کردم از این که مثل همیشه کمکم میکنه همیشه هوامو داره از این که دیگه ازم دلخور نیست و دوستیمون این قدر  نزدیک شده راستش حرف زدن اوی سرما توی برف توی خیابون خیلی صفا داره من بیشتر اونجا ها با هاش حرف میزنم تا توی یه چهار دیواری اینطوری راحت ترم حرف هامو بی پروا میزنم قدم میزنم و راحت تر حرف های دبم رو میزنم  امرو که خیلی به من خوش گدشت من که دوست دارم هر روز برم ببینمش اما میدونم سرش شلوغه اوت دوست های زیادی داره  اخه خوبیش بی حدو اندازه هست  هر چند تا حالا نشده به دیدنش برم بهم نه بگه اما   شوق دیدارش  خون رو توی رگ ها به جرکت میندازه ....

مرسی که امروز با هام حرف زدی خدا جون خودت میدونی چقدر دوست دارم