ای اشک غم آرام بریز برگونه بیمار من

به زیر سکنت و سقف سکون شهر مدفونیم

با این اوصاف،به مردم هم که مدیونیم

عکس رخساره ی ماهش را داد

وقت رفتن همه را می بوسید

به من از دور نگا هش را داد

یادگاری به همه داد به من

انتظار سر راهش را داد....

گفتمش: عزم دیار یار داری؟

گفت:آری

گفتمش: بر وصل او امید داری؟

گفت:آری

گفتم: از عهدی  که بستی اگه هستی؟

گفت:هستم

گفتمش بر عهد خود پایداری؟

گفت :آری

گفتمش: حاجت چه داری؟

گفت : بر وصلش رسیدن

گفتمش: سر را در ای ره می گذاری؟

گفت:آری

گفتمش: سودت در این سودا چیست؟

گفت: عشقش

گفتم :اگاهی زسر عشقکه داری؟

گفت:آری

گفتمش: شاهد چه داری؟

گفت: بسیار بسیار

گفتمش:جزئی از ان را می شماری؟

گفت:آری

گفتمش:برگو چه باشد در عشق؟

در خونش رقم خورد

گفتمش ها:شاهدت این است درمیدان یاری؟

گفت:آری                        

                                                                              سینا رهگذر

هیچ وقت به خدا نگو مشکل بزرگی دارم به مشکل بگو خدای بزرگی دارم

هیچ اگر سایه پذیرد ما همان سایه هیچیم

سيد خليل عالي نژاد در سال ۱۳۳۶ در صحنه کرمانشاه متولد شد . پدرش مرحوم سيد شاهمراد ، تنبور مي نواخت سيد خليل مشق تنبور را به تشويق مادر با سيد نادر طاهري آغاز کرد و بعد از ۲ سال نزد سيد امرالّه شاه ابراهيمي رفت همچنين از درويش امير حياتي بهره برد . بعدها به محضر استاد عابدين خادمي راه يافت و از گنجينه پنهان در سينه آن مرحوم بهره مند شد . همزمان سرپرستي گروه تنبور نوازان صحنه را به عهده گرفت . در اواخر دهد ۵۰ استاد عالي نژاد در رشته موسيقي دانشگاه هنر فارغ التحصيل شد . او بر رديف موسيقي دستگاهي ايران تسلطي کافي داشت . سيد خليل صداي گرمي داشت و آواز را از مکتب مرحوم استاد ميرزا حسين خادمي آموخته بود . از مرحوم نادر نادري دف آموخت و تار را از کيخسرو پور ناظري ، نواختن تارش شيوه نوازندگي مکتب برومند نزديک بود . و پرده گيري هاي زيبايش و مضراب شمرده و جمله بندي هايش در سه تار ساز مرحوم يوسف فروتن را به ياد مي آورد . استاد همچنين علاوه بر نوازندگي تنبور به ساخت تنبور نيز پرداخته است . تنبورهاي او با مهرشيدا و قلندر موجود است . اوايل دهه ۶۰گروه تنبور شمس به سرپرستي پورناظري تشکيل شد و عالي نژاد به جمع اين گروه پيوست . حاصل همکاري با تنبور شمس تکنوازي و جواب آواز ماندگار سيد خليل در کاست « صداي سخن عشق » بود که با صداي ناظري انتشار يافت . در اواسط دهه ۶۰ سيد خليل خود « گروه بابا طاهر » را تشکيل داد و اعضاي گروه باباطاهر کاستي بيرون دادند به نام زمزمه قلندري ، در اواخر دهه ۶۰ به خواست مرحوم عبادي براي شرکت در مراسم خاکسپاري او به تهران آمد و ماندگار شد. او علاوه بر خوانندگی و تنبور نوازی سه تار هم می نواخت ودستی چیره بر آن داشت.سال ۱۳۷۶که به جشنواره موسیقی حماسی آمد و زیر بغل استاد وپیر مرادش درویش امیر حیاتی را گرفت و او را به صحنه تالار اندیشه آورد تا هنرش را عرضه بدارد.وخودش نیز در بخشی از برنامه مقام های سوار سوار –سماع رقم چهارم –جلوشاهی – وخان امیری رااجرا کرد و زیبایی کارش در آن بود که ماهور ایلامی وعالی مکان هی رابرای اولین بار عرضه نمود که هنر اجرایش مورد تشویق تماشاگران قرار گرفت.

سالهاي ماندگاري او در تهران منجر به تأليف کتاب « تنبور از دير باز تاکنون » شد . سالهاي ماندگاري او در تهران سالهاي ملال آور او نيز محسوب مي شود . تا آنجا که ترک وطن کرد و به سوئد مهاجرت کرد . در ۲۷ آبان ۱۳۸۰ دور از ديار در شهر گوتنبرگ سوئد به قتل رسيد و تن عزیزش رامثله کردند وخانه وجسم بی جانش رابه آتش کشیدند یادش گرامی وروحش شاد.